• سه‌شنبه / ۲۴ بهمن ۱۳۹۶ / ۱۳:۳۶
  • دسته‌بندی: رسانه دیگر
  • کد خبر: 96112413774
  • منبع : فضای مجازی

ناراضیان بالفطره: از ابراهیم حاتمی‌کیا تا علی دایی

دست کم این که حاتمی کیا بارها تحسین شده و سیمرغ ها دریافت کرده و حتی حاج قاسم سلیمانی بر پیشانی اش بوسه زده، اما مردم عادی چطور؟

به گزارش ایسنا، احسان محمدی در عصر ایران نوشت: «وقتی علی دایی را کنار زمین فوتبال می‌بینم که با تمام وجود حرص می‌خورد، رگ‌های گردنش بیرون می‌زند، چشم‌هایش در چشمخانه غضبناک می چرخند و با مشت های گره کرده فریاد می زند، از زمین و زمان گله‌مند است و اعتقاد دارد جماعتی به صورت پیوسته علیه اش در حال توطئه هستند، با خودم فکر می‌کنم چرا نمی‌رود گوشه ای تا فارغ از غوغای جهان آرام بگیرد و این همه زجر نکشد؟ هم پولش را دارد هم اعتباری که رویای بسیاری است و احترامی بین المللی که زمینه ساز حسادت برخی از فوتبالیست های همدوره اش است.

وقتی ابراهیم حاتمی‌کیا را (در اختتامیه جشنوراه فجر) نگاه می کردم که روی سن جشنواره فیلم فجر، سیمرغ را بغل کرده بود و با غیظ حرف می زد و با انگشت اشاره رضا رشیدپور (که خود فرزند شهید است) را نشانه رفت و به او تندی کرد و بعد به یکباره خم شد تا لوح تقدیر را از زمین بردارد (برخی حتی گمان کردند قصد دارد چیزی را به سوی رشیدپور پرتاب کند!) به این فکر کردم که چرا این همه خشمگین است؟ از چه کسی طلب دارد؟ واقعاً از تلویزیون شکایت دارد؟ اگر حاتمی کیا معتقد است که تلویزیون در حق او کم لطفی کرده امثال بیضایی و مهرجویی و پناهی و کیمیایی و ... چه باید بگویند؟

حاتمی کیا را دوست دارم. درست مثل علی دایی که نمی توان انکارش کرد که نامش بزرگ‌تر از این خرده گلایه‌هاست. شاید به خاطر این که تمام کودکی ام در همجواری با جنگ گذشت و عزیزترین انسان های زندگی ام را از دست دادم (حتی ۲۲ سال بعد از خاتمه جنگ) فیلم های حاتمی کیا در حوزه جنگ را دوست دارم و با آنها همدلی می کنم. با قهرمان هایی که ادای ترمیناتورها را درنمی‌آورند، زخم اگر می خورند گله و ناله و شکوه نمی کنند چون به باور بزرگ‌تری یعنی وطن عشق می ورزند و ایمان دارند. که به قول محسن دربندی (مهدی فتحی) در فیلم سینمایی اعتراض:

سلامتی سه تن: ناموس و رفیق و وطن

سلامتی سه کس: زندونی و سرباز و بی کس

سلامتی باغبونی که زمستونشو از بهار بیشتر دوست داره

سلامتی آزادی، سلامتی زندونیای بی ملاقاتی…

می‌گویند انسان اگر راضی می شد به داشته ها، هنوز ما در غار زندگی می کردیم. این جاه طلبی و ولع آدمی بود که او را در طول قرن ها به پیش کشید و وسایل آسایش را در جست‌وجوی آرامش خلق کرد اما به نظر می رسد ما و به ویژه نخبگان جامعه ما گرفتار یک «نارضایتی ابدی» هستند. این که به هر صندلی و مقام و عنوانی دست پیدا می کنند باز هم دوست دارند رخت نارضایتی تن کنند و گله کنند. از زمین، زمان، حاکمیت، دنیا... همیشه کسی پیدا می شود که آنها معترض و متعرض به آن باشند. وقتی دایی و حاتمی کیا این همه ناراضی هستند چطور انتظار داریم جوان بیکار و مورد تبعیض قرار گرفته خشنود باشد و سجده شکر پهن کند به جان مسئولان زحمتکش شبانه روزی! دعا کند؟

انگشت شماتت شب گذشته حاتمی کیا دیشب به سوی تلویزیون بود. رسانه ای که با هر کس در طول این سال‌ها نامهربان بوده با حاتمی کیا همدل و همراه بوده و حالا ارزشی ترین کارگردان سینمای ایران هم از آن چنان ناراضی است که «شکایت به خدا» می برد. این حرف را اگر تا دیروز منتقدین می زدند و متهم می شدند به سیاه‌نمایی و غش کردن به سمت رسانه های خارج از کشور، حالا مردی می زند که به گفته خودش فیلمساز نظام است و به این نظام وابسته.

ابراهیم حاتمی کیا کارگردان برجسته ای است اما لحن او بیش از حاتمی کیای محجوب به مسعود ده‌نمکی شبیه بود که چند سال پیش در جشنواره فیلم فجر فریاد زد: «نه مرغ می خواهم نه سیمرغ!» این که حاتمی کیا هم ناراضی باشد باید پرسید پس چه کسی راضی است؟ چهار سال پیش به طعنه گفت: «من از این شیشه های سیمرغی که به سینماگران می دهند زیاد دارم و حتی دیگر در طاقچه خانه خود جای یکی دیگر را ندارم» اما حالا روی سن فریاد می زند که چرا به فیلم او در تلویزیون نقد وارد کرده اند؟ بعد سیمرغش را می گیرد و به قهر از سالن بیرون می رود! قهر با چه کسی؟ اعتراض به چه چیزی؟

حاتمی کیا قطعاً بی مهری دیده، تلخی شنیده، اما چه کسی ندیده و نشنیده؟ دست کم این که او بارها تحسین و حمایت شده و سیمرغ ها دریافت کرده و حتی حاج قاسم سلیمانی بر پیشانی اش بوسه زده، اما مردم عادی چطور؟ آنها اگر اعتراضی داشته باشند به تلخی هایی که دیده اند و محرومیت هایی که کشیده اند روی کدام سن بروند و به چه کسی اعتراض کنند؟

نمی توانیم وانمود کنیم که از علی دایی بیشتر نگران علی دایی هستیم یا از ابراهیم حاتمی کیا، حاتمی کیا تریم! اما کاش این ریشه «نارضایتی ابدی» نخبگان در این کشور کشف می شد. موضوعی که به متن جامعه هم وارد شده و تقریباً یافتن کسی که «راضی» باشد از کیمیاگری دشوارتر است. انگار حق با گروس عبدالملکیان است:

دختران شهر

به روستا فکر می کنند

دختران روستا

در آرزوی شهر می میرند

مردان کوچک

به آسایش مردان بزرگ فکر می کنند

مردان بزرگ

در آرزوی آرامش مردان کوچک

می میرند

کدام پل

در کجای جهان

شکسته است

که هیچکس به خانه اش نمی رسد؟

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.